خدایا سرای محبت کجاست؟

از شيشه نبودم كه با سنگ بمیرم

 من آمده بودم كه تا مرز رسيد ن

همراه تو فرسنگ به فرسنگ بميرم

تقصير كسي نيست كه اينگونه غريبم

شايد كه خدا خواست كه دلتنگ بميرم

بوسه باد خزونی، با هزار نامهربونی،

زیر گوش برگ تنها،

میگه طعمه خزونی...!

برگ سبز و تر و تازه، رنگ سبزشُ می بازه،

غرق بوسه های باد و

وحشت روزای تازه

می کَنه دل از درخت و، میشه آواره کوچه

کوچه ای که یادگارِ

روزای رفته و پوچه...

می شینه گوشة کوچه، چشم به آسمون می دوزه

می کُنه یاد گذشته،

دلش از غصه می سوزه...

یاد باد...!

یادِ گذشته شاد باد!

این دلِ زرد و تهی،

در حسرتِ دیدار باد...!

یادِ روزایی که کوچه، زیر سايه تنم بود،

مهربون درختِ عاشق، مستِ عطر نفسم بود

سهمِ من از بوسه باد،

چی بگم ای داد و بیداد!

همه زردی و تباهی،

مُردن و رفتن از یاد...

بگذار برات کتاب بخوانم
بنشين اينجا
کتاب را بگير توی دست‌هات
ورق بزن
دستم را دورت حلقه می‌کنم
از بالای شانه‌ات می‌خوانم کتاب
نفس می‌کشم
لای موهات
ورق بزن.
 

اگر توی گوشت گفتم
دوستت دارم
و فرار کردم چی؟ 

از پله‌های کودکی
بالا می‌آيم
تاب می‌خوری در تنهايی من
عاشقت می‌شوم
نگاهت مرا مرد می‌کند.

دلتنگی‌ام را
به کی بگويم وقتی نيستی؟
تا کجا راه بروم تا تمام شوم؟
مثل يک جاده
...
نيستی که!
من هم عادت نمی‌کنم
آقای من!
همين.

کتاب را بالا بگير ببينم
گاهی هم برگرد و بوسم کن.
حواست به داستان هست؟
نه
بيا از اول شروع کنيم.
ديدی؟
ديدی باز عاشقت شدم؟

 اینو با اجازه از یکی از خواننده های وبلاگم کپی کردم خیلی جالب بود

به كه بايد دل بست؟

                                وقتی میشی نیاز من که نباشی پیش من

اشکهای چشمامو ببین که میریزه به پای تو

                                 بازم که بیقرارمو دلواپسی نگاه تو

                                 تموم هستی منی بمون همیشه پیش من

اگر شدم عاشق تو نزار بیتاب بمونم

                                لا لایی شبام تویی نزار که بی خواب بمونم

                                دارم برات شعر میخونم شاید به یادم بمونی

فقط یه چیز اذت میخوام  همیشه عاشق بمونی

                              دوست دارم خیلی کمه ولی جز این چیزی نبود

                              واژه ها رو ولش کنیم عشقمو از  چشام بخون

اين روزا

تو می آیی

می دانم که می آیی...

تو را دیشب من از لحن عجیب بغض ها یم‌‌*خوب

 فهمیدم...

تو را بی وقفه از بارن پاک چشم هایم*سیر نوشیدم

تو می آیی...می دانم که می آیی

و بر ابهام یک بودن*نگین آبی احساس می بندی*

واز تکرار پوچ لحظه های سرد تنهایی*

مرا بر نبض پر کار شکفتن می نشانی...

تو می آیی...خوب می دانم

که پروانه نشانت را میان قا صدک ها دید

میان قاصدک هایی که از من تا نهایت!دور می شد

تو می آیی و من را از نگاه سرد آیینه*شبیه پسری

ازجنس یک پرواز*

میان گرمی دستان پر مهرت دوباره*باز می گیری

تو می آیی و من این را

شبیه حجم یک بوییدن مطبوع از آواز اقاقی های

سرگردان!

شبیه یک قنوت سبز نیلوفر میان برکه ای عریان*

دوباره*خوب*فهمیدم!

 تو می آیی*می دانم*خوب می دانم که می آیی

و من را*در حریم امن چشمانت*به آرامش*

به فردایی پر از شوق و تپش ها یی مقدس!

می رسانی...

تو می آیی*خوب می دانم که می آیی...

اگر خداوند يک آرزوی انسان را بر آورده می کرد ؛

من آرزو می کردم

دوباره ديدن تو را

و تو آرزو می کردی

هرگز نديدن مرا

آنگاه نمی دانم به راستی خداوند کدام را می پذيرفت؟

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد

می توانی تو به من

زندگانی بخشی

یابگیری از من

انچه را می بخشی

می بینمت باران می بینمت ابر

                      می بینمت باران با اندکی صبر

                                          می بینمت چشمه می بینمت رود

                                        یاران همه رفتند دنیای من بدرود

چه میکنه شیطونکه یاهو ............